تبليغاتX
شعر نو

شعر نو

شعر نو

ببخشید ببخشید  از همه دوستان ببخشید به علت کشیده ... برای .......... نتو نستم به دوستان سر بزنم و خودم آپ بشم شرمنده نقطه چینه دیگه

اینم شعر نقطه چینیه فرشته

نه... قول می دهم تو را مثل فرشته می کشم

درون بوم قصه ها ..مثل ستاره می کشم

شدی پری شعر من پری نداشت این پری

کنار دوش این پری دو بال ساده می کشم

ستاره دوش می کشم درون دفتر غزل

فضای دشت پر پری به رنگ خسته می کشم

قدم زدیم و رد شدیم تو را که ماه دید و گفت

دروغ این ستاره ها  به عشق سیاهه می کشم

به گیس بسته ایی دلم فریب داده ایی سرم

به گیس پر دروغ تو نگاه... شانه می کشم

مزاحمت شدم پری درون بوم خسته ایی

درون تور شیشه ایی کمی ترانه می کشم

تو صادقانه نیستی در این خیال زندگی

درون خواب خط خطی تو را بهانه می کشم

من و فرشته مانده ایم درون قصه های غم

به یادگار این غزل به جای ناله می کشم

درون این خیال سرد فرشته هم یخی شده

ببین برای عشق تو چه گرم خانه می کشم

برای تو کشیده ام دو بال می پری بپر...

برای نقطه چین دل کمی  سه نقطه  می کشم

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت 11:12  توسط پژمان فیضی   | 

جعفری و من

اپیزود 1

آسمان زیر پایت

نعره می کشد

و باد

ساکت و آرام

نشسته زیر پای درخت

تا نگاه کنند به یادگاری اتفاقی پایت

روی زمین

و تو

آسمان تنهایی  

به یک لبخند تکیه داده ایی

و من

سیاه چال  بی خیال

دوباره رد می شوم

و به تکرار هر شب

درون خاطره باتلاق می شوم

اپیزود 2

تکرار

تکرار نگاه آخر

شب ظلمانی تو در توی مرگ

تیک

تاک

تک

تک

تکرار ثانیه های مرگ آلود

اپیزود 3

فردا سپیده دم

دوباره اطلسی های یخ زده

خواهند رویید

بی گناه اطلسی های یخ زده

هنوز اسیر من اند

برای فرار طناب لازم است

اپیزود 4

هنوز

عشق آسمان

درون باتلاق

اسیر خواهد بود

هیچ کس مثل باتلاق تنها نیست

روی قلبم

تنها

اطلسی های یخ زده اند

باید دوباره برای آسمان نامه نوشت

اپیزود 5

نامه 13/13

درون اداره

قفسه پست

خاک می خورد

نشانی تغییر کرده

نامه برگشتی است

نامه 14/16

مهره برگشتی روی پیشانیش

پستچی :

نامه ها سر کاریند

مقصد آسمان

مبدا باتلاق

درونش نوشته

بلند بلند می خواند

هنوز دوستت

هنوز دارم

دوستت دارم

هنوز آبی چشم آسمان

عشقت درون نفس

باتلاق می کشد

امضا باتلاق

اپیزود آخر

توضیح شاعر

نامه را یک نفر خواند

دست پاچه شد

دوباره

باتلاق

اطلسی های خجالتی

آب شدند

آسمان بغض کرد

 

 

+ نوشته شده در  جمعه ششم اردیبهشت 1387ساعت 23:44  توسط پژمان فیضی   | 

بهار که می شود

و

باران خیس می کند خیالم را

بیزار می شوم از

خط بهار

....بهار

دوباره می رود

و زیر آتش

جهنم خورشید

می سوزد نگاه

وخزان آهسته

خواب فراق می بیند

و من درون زمستان

گرفتار خیال خیس بارانم.

 

فروردین کلافه ام کرد اردیبهشت را چگونه تحمل خواهم کرد خدا می داند

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم اردیبهشت 1387ساعت 0:48  توسط پژمان فیضی   | 


آهای آدم های

 

احمق شبیه من

 

که هنوز خواب می بینید

 

عشق چهار یا هفت هزار ساله است

 

و شما برایش جشن تولد

.

.

.

 

و یا هنوز دنبال عشق های صده هفت

 

می گردید

 

تا برای معشوقتان

 

یک لیوان خون جگر

 

برای روز والن تاین هدیه دهید

 

و

 

با روی ناهید یا نه زهره

 

قدم بزنید

 

***

یک خبر بد

 

درانتهای قرن بیست

 

عشق مادر شد و مرد

 

و هیچ کس ماه را نگاه نکرد

 

همه ناهید را خندان دیدند

 

و

 

تماشای زمین را

 

با یک پیک ودکا سر کشیدند

 

و لبخند زدند

 

۲

 

می شود

 

آری می شود

 

همه چیز را به شعر گرفت

 

حتی چشمان زاغ تو را

 

که زل می زنند به شب

 

که مبادا

 

آسمان اسیر ماه دیگری شود

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم فروردین 1387ساعت 1:10  توسط پژمان فیضی   | 

مترو

 

می خواهم از مترو

 

ایست گاه

 

آدمهای سزیع السیر

 

عکس بگیرم

 

دخترک ایستگاه

 

مسخره می خندد

 

مترو رد می شود

 

و

 

جز ایستگاه

 

و

 

آدمهای جا مانده مبهوت

 

هیچ عنصری روی عکس

 

نمی ماند

 

تنها یک اش تباه

 

لبخند معکوس دخترک ژکوند

 

هارمونی استگاه شکست را

 

به هم می ریزد

 

 

 

 

وقتی قطار

 

شاخ در می آورد

 

که لابد

 

از روی پسر بجه کوچکی رد

 

می شود

 

و

 

مرد غول آسای کنار  ایستگاه

 

پرده چشمانش را پایین می کشد

 

تا کابوس پسر بچه

 

وقتی قطار داد می کشد

 

با یک سیگار تلافی شود

 

باید نوشت

 

خدا حافظ

 

انسانیت

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم فروردین 1387ساعت 9:52  توسط پژمان فیضی   | 

ابرها کنار  نمی روند

نه

خبری از بهار نیست

نسیم هم خفه می شود

نسیم را

.

خفگی  

نس قانون آدمی است

در شهر قانون جنگل به پا کرده اند

در شهر قانون جنگل به پاست

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم اسفند 1386ساعت 0:46  توسط پژمان فیضی   | 

 

شعر اول : اوکایپوس

شایه عه

شایعه را حاشا می کنند

شایعه شده :

اوکایپوس حمله کرده

           شهر نا امن است

اوکایپوس هوا را می دزدد

خفه می شوی خفه

یعنی خفه ات می کند

                        واجهای سخن

ات

                                     آتش می گیرند

تسلیم

مساوی

مرگ

فرار زندگی

تقسیم بر ترس

....

الو الو من دارم خفه می شوم

اوکای ...

     او...

        ا...

.

.

.

 

 

شعر دوم : چکمه

 

او دارد

پا روی جا پای دیگری می گذارد

با آنکه می داند

قلبم

زیر

                                   چکمه های دیگری له شده

هنوز دارد  روی قلبم

دنبال کفش

نه

جا پای دیگری می گردد

شاید او

برای یک عکس

                        مثل چکارچیانی که پا

                                                روی سینه شکار می گذارند

و

عکس می گیرند

او هم می خواهد

             عکس بگیرد

پز قلب شکسته مرا

مثل شکستن گردن دیو هفت سر

یا ...

خیالی نیست

روی عکس هم پیداست

قلب من جای چکمه های دیگریست

 

شعر سوم : ولگرد

سینه ام را حصار کشیده ام

از هراس هرزه گردان

با توام ولگرد !!

کجا ؟

هزار حصار کشیده ام

        هزار قانون

تو را راه ندهم

خیابان آن طرفتر است

                     و

                            جای هرزه گردان

                              سطل آشغال خیابان

چه خیال می کنی

                                     عا تشت می زنم

                   بی خیال زندگی

نگاه می کنی

                        ببخش

جواب آن همه خیانت

                                    همین

و آنوقت که می بخشمت

کنار دخترک لوس دیگری

ریشخند می زنی

                        فلانی خر من است !

.

.

.

حالا که برگشت خورده ایی

شبیه مترسگی

            گم شو مترسگ سر جالیز

من دیگر دل نمی خواهم

ورود دلهای هرزه به سینه ممنوع

سینه ام حسار دارد

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام بهمن 1386ساعت 23:7  توسط پژمان فیضی   | 

شعر اول :زنجیر

گفتم :

آدمها هر چه از زن دوری کنند

آزادترند

او پرسید

یعنی زنها آدم نیستند ؟

و قهر کرد و رفت

جمله ام ناتمام داد می کشید

زنها فرشته اند

ولی فرشته ها هم

زنجیر دارند

 

 

 

 

شعر دوم  : خطوط جغرافیایی

ببخشید سوال می پرسم

و لابد

احساسات پاک وطن پرستی یتان را

جریحه دار خواهم کرد

یعنی به نظرتان

ایران با هفتاد میلیون جمعیت

بافرنگ ترین وطن دنیاست

و هنر دارد از سر و کولمان بالا می رود

و آنور خط

از بی هنری له له می زنند

ای آقا به قریج قبایتان بر نخورد

خودمانیم غریبه که نیست

آیا هنر نزد ایرانیان است و بس

و بعد هیچ کس !!!

یعنی هنر ...

یعنی باران ایران

با باران تانزانیا فرق می کند

یا نه ابر یا خورشید با گوانا فرق می کند

یا نه باد می فهمد وارد خاک ایران شده است

و تفاوت می کند

که اینجا تهران است ساعت بیست ویک

یه نه آنکارا ساعت نوزده و سی

باور کنید زمین

جز شکسته گی هایش هیچ خطی را نمی پذیرد

هنوز خطوط کج و ماوج نقوش جغرافیایی را

به رسمیت نشناخته است

این هم یک نکته یاداشت کنید

هنر نزد انسان است

و انسان بودن هنر

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم بهمن 1386ساعت 22:38  توسط پژمان فیضی   | 

تقدیم بیر نفر کی منی یئنه دن اسکی سوگیم  یادینا سالدی آدینی دئیمم اما ...تقدیم اوزونه

خبرین وار می گوزل من هله لیک عشقیوه یانام

بلی دیر می سنه که گوز یاشیمی دریایا سالام

اوتوروب هر کوشه ده هر گوزلینده سنه دئیرم

قاشوین نقشینی هی من چکیرم دردینی آلام

اورگیم داده قاچیر سوگی لرین اینصافی یوخدور

کی قالیب داغی منیم قلبیمه یاریم قادان آلام

ائلیرم نقش گوزین دی گئجه سی یادیما سالام

یولورام نقشینی بیر موشتولوقوندا غمه قالام

غیناما دی دی و قیشدی اونا بیر قاصدک اولماز

تاپشیریب قاره اورک سوزلریمی من یولا سالام

بلکه او قار دنه سی بیر قونا او کیپریگی اوسته

گوره بیر یازقی یازیبلار کی یاریم قوربانین اولام

سنه بیر سر  دئیرم آچ قولاغین باشیوه گیرسین

دارغین اویگار کیمینم یول ائیتیریب شمع دولانام

 

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 20:53  توسط پژمان فیضی   | 

شخته دوشوب الیم دونوب شعیر یازامیرام راحات

جانیم تیترمگه دوشوب یولا گئدمیرم راحات

هر کیم گلیر اوزو توتوق اونو تانیمیرام داها

کولگم دوشور من قورخاقان اونو سانامیرم راحات

بیری قاچیر بیری قالیر باشا دوشمیرم آمان

من ایستیرم قالام اما هاوار چکمیرم راحات

بیری ساوخ دا جان وئریر بیری قوروچورک یئیر

منده یاتاق دا یاتمیرام منده یاتامیرم راحات

گوزوم دوشوبدی بیر آیا اونا دئیم میرم راحات

بی بی منیم الیمده دیر سورو وورامیرم  راحات

شعری قاوالیرام سنه سنی گورنده دیل توتوق

بیین بوتون توتوب توتون سوزی تاپامیرم راحات

بولوت کیمین اورک توتوق گورولیامیرم حیف

اورک دولو بغضوم سینیخ اما یاقمیرم راحات

خبر سیزن نه حال دایام راحات اوخون سوخ سینمه

رقیب یولو بیلیر نه دی اونو گئچمیرم راحات

قیزیل اونوم الیمد دیر تکه دیلیم یئر اوسته دی

سورو رقیب الینده دی اونو اوتامیرام راحات

هر کوشه ده بیر اوت یانیر اورگ قیزیبدی قیزغینا

دارغین اورک سینیخ اورک اونا یئتیشمیرم راحات

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم دی 1386ساعت 0:23  توسط پژمان فیضی   | 

border="0" ALT="Google" align="absmiddle">